Wystawa stała


Rekonstrukcja wnętrza izby warsztatowej z I poł. XIX w.



Budynek nr 6, w którym można oglądać wystawę nazywany jest potocznie Domkiem Tkacza. Z zewnątrz bardzo go przypomina, chociaż w przeszłości żadne z jego pomieszczeń nie pełniło funkcji izby warsztatowej. Oryginalne domy tkaczy niestety nie doczekały dzisiejszych czasów, ostatnie rozebrano w połowie ubiegłego wieku. Dokładnie jednak wiemy jak wyglądały i jakie miały wyposażenie, choć to ostatnie, czyli krosna i narzędzia pomocnicze z tego okresu także się nie zachowały. Drewniane urządzenia, nie mające już żadnej wartości likwidowano, przeznaczano na opał. Obiekty prezentowane na wystawie pochodzą więc z przełomu XIX i XX wieku.

Domy tkaczy w osadzie Łódka były podobne, niewiele różniły się zewnętrznie. Wszystkie miały od ulicy, pośrodku ściany frontowej drzwi prowadzące do sieni. Sień dzieliła wnętrze na dwie nierówne części: południową i północną. W tym właśnie południowym, bardziej „słonecznym", dużym pomieszczeniu znajdowała się izba warsztatowa. Połowę północnej części od strony ulicy zajmowała izba mieszkalna, pełniąca głównie rolę sypialni kilkuosobowej rodziny majstra. Za nią znajdowała się kuchnia i przylegająca do niej spiżarnia. Poddasza budynków były mieszkalne, niewielkie pomieszczenie zajmowali pomocnicy majstra, czeladnik i uczeń.

W izbie warsztatowej tkano, ale tutaj także musiały być wykonane wszystkie czynności przygotowawcze. W drewnianych domach były zwykle dwa krosna, w większych murowanych, trzy. Lokowano je przy szczytowej południowej ścianie z dwoma lub trzema oknami. Konieczny dostęp, wtedy wyłącznie jeszcze dziennego światła, zapewniały odpowiednio po dwa lub trzy okna. Przy nich ustawione były urządzenia pomocnicze do przygotowania nawojów wątku, snucia osnowy i dalszych czynności. Przędza lniana lub bawełniana z przędzalń, do dalszego przerobu, zwinięta była w motki.

Zobacz również


KOTŁOWNIA – muzeum interaktywne

Filmy, animacje, quizy, aplikacje i gry – w zrewitalizowanej kotłowni dawnej fabryki Ludwika Geyera, wykorzystujemy najnowsze technologie, żeby opowiadać o historii przemysłu włókienniczego oraz samej Białej Fabryki i rodziny Geyerów w sposób atrakcyjny, angażujący zwiedzających w każdym wieku.

Budynek D, parter

Rekonstrukcja tkalni z przełomu XIX i XX w. Prezentacja maszyn w ruchu

Wystawa przybliża nie tylko realia, ale i klimat codziennej, niezwykle trudnej i wymagającej pracy tkacza. Prezentacja maszyn w ruchu zwykle robi na zwiedzających duże wrażanie, tym bardziej, że dopełniają ją także elementy scenograficzne ekspozycji – makrofotografie wielkiej XIX wiecznej tkalni.

Budynek A, parter

Narzędzia i maszyny włókiennicze w zbiorach Centralnego Muzeum Włókiennictwa

Na wystawie oglądamy 93 spośród blisko 1500 obiektów, należących do Działu Technik Włókienniczych. Zwiedzający mogą poznać tajniki włókienniczego procesu produkcji, a także kierunek w jakim ewoluowały same narzędzia i maszyny.

W kuchni Pani Goldbergowej

Skansen, domek nr 6.
Początek tej niezwykłej wystawie dały pamiątki, meble i przedmioty życia codziennego z powojennego mieszkania Zenona i Marii Goldbergów.

Rekonstrukcja wnętrz mieszkań robotniczych z lat 20. i 30. XX w.

Skansen, domek nr 6.
Na wystawie w skansenie przekonujemy się, jak wyglądały wnętrza mieszkań łódzkich robotników, w latach 20. i 30. ubiegłego wieku.